Wkraczamy w Dzień Niepodległości coraz bardziej skłóceni. Zamiast święta, które jak żadne inne powinno nas łączyć, mamy święto dzielące nas jak żadne inne.
Części sił ekstremalnych udało się, zwłaszcza w Warszawie, przejąć Dzień Niepodległości i zrobić z niego marsz przeciwko części narodu. Tak, 11 listopada stał się celebracją podziału, który na ogół poprzedza upadek, o ile nie stanie się coś, co ten trend odwróci.
Tragiczne wydarzenia w Krakowie stworzyłyby w normalnych okolicznościach podstawę do przeżycia solidarności. Pozornie cichy marsz w Krakowie z udziałem prezydenta i premiera – mimo że ci dwaj politycy ze sobą nie rozmawiają – mógł być znakiem takiej solidarności i na pewno był. Nie powstrzymał jednak rozlewających się po internecie głosów, które nawet tę tragedię wykorzystują do siania niezgody. A to bardzo niebezpieczne.
Sam zamach w Krakowie był zapewne odizolowanym, straszliwym wypadkiem, ale jego skutki są pilnie obserwowane. Jak takie wydarzenie oddziałuje na Polaków? Zbliża nas do siebie czy oddala? Gdyby się okazało, że w czasie próby jesteśmy jeszcze bardziej zdeterminowani i solidarni, wtedy możemy czuć się bezpieczni. Biada nam, jeśli taki wstrząs pogłębia podziały. Dlatego teraz trzeba szczególnie uważać na słowa i raczej milczeć, niż pisać emocjonalne tyrady pełne hejtu.
11 listopada to święto polskich obywateli – wszystkich, obojętne jakiego pochodzenia, jakiej wiary i tożsamości. Jest to również święto tych, którym wolność i niepodległość jako wspólne wartości są bliskie. Obchodząc Dzień Niepodległości przeciwko współobywatelom, nie tylko niszczymy jego istotę, ale dajemy też w tych niebezpiecznych czasach fatalny dowód naszej słabości.